Powrót do aktywności zawodowej leśnika dzięki zastosowaniu immunochemioterapii w uogólnionym raku drobnokomórkowym płuca (DRP)
Opis dotyczy 63-letniego pacjenta z uogólnionym rakiem drobnokomórkowym płuca (DRP) oraz pojedynczym, bezobjawowym przerzutem do ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Kluczowym sukcesem terapeutycznym w tym przypadku było uzyskanie długotrwałej stabilizacji, która umożliwiła pacjentowi kontynuowanie pracy zawodowej przez niemal cały okres leczenia podtrzymującego.
Źródło fotografii: Adobe Stock
Wiek: 65 lat
Płeć: mężczyzna
Główne objawy: kaszel, zmęczenie, utrata masy ciała (10 kg / 6 msc), infekcje
Choroby współistniejące: POChP, cukrzyca, miażdżyca uogólniona, martwica kości udowych
Wywiad tytoniowy: 40 paczkolat (aktualnie niepalący)
Stan sprawności: bardzo dobry stan ogólny w trakcie terapii
Wyniki badań/diagnostyka obrazowa:
RTG płuc
14.09.2023
Bronchofiberoskopia
20.09.2023
Badanie TK klatki piersiowej z objęciem nadbrzusza
03.10.2023
MR głowy
24.10.2023
Diagnostyka i rozpoznanie
Początek diagnostyki:
Pacjent zgłosił się do lekarza POZ z objawami ogólnymi i nawracającymi infekcjami.
Diagnostyka obrazowa (03.10.2023):
TK klatki piersiowej i nadbrzusza ujawniło zaawansowany proces nowotworowy. Dodatkowo w toku diagnostyki stwierdzono pojedynczy, bezobjawowy przerzut w mózgu.
Rozpoznanie:
DRP
T4N3M1
Strategia terapeutyczna: kompleksowe podejście skojarzone
Zgodnie z aktualną wiedzą medyczną, u pacjenta zastosowano intensywny, ale dobrze tolerowany schemat łączący leczenie miejscowe z systemowym.
Zastosowany schemat:
1. Radioterapia stereotaktyczna (23.11.2023):
Celowane napromienianie przerzutu do OUN, co pozwoliło uniknąć radioterapii całego mózgowia i zachować pełną sprawność poznawczą pacjenta.
2. Chemioterapia :
4 kursy cisplatyny z etopozydem (standard w uogólnionym DRP).
3. Radioterapia stereotaktyczna (23.11.2023):
Durwalumab jako element terapii skojarzonej i podtrzymującej.
Cel terapeutyczny: Decyzja o wyborze durwalumabu w połączeniu z cisplatyną wynikała z dążenia do maksymalnego wydłużenia czasu wolnego od progresji choroby (PFS) oraz bardzo dobrego profilu bezpieczeństwa, co było kluczowe dla pacjenta chcącego zachować aktywność zawodową.
Kluczowe momenty przypadku
Szybka odpowiedź:
Już po 2 kursach leczenia systemowego uzyskano częściową odpowiedź (PR). Kolejne badania potwierdzały dalszą regresję zmian.
Tolerancja:
Pacjent tolerował leczenie bardzo dobrze. Podano łącznie 21 dawek durwalumabu.
Jakość życia:
Przez większość czasu leczenia podtrzymującego pacjent był na tyle sprawny, że powrócił do aktywności zawodowej, co w tej grupie chorych jest osiągnięciem wyjątkowym.
Dalsze kroki:
Po progresji w maju 2025 r. (nowa zmiana w nadnerczu), pacjent został zakwalifikowany do badania klinicznego z tarlatamabem, gdzie w badaniu z lipca 2025 r. stwierdzono całkowitą regresję nowej zmiany.
Podsumowanie i wnioski:
Ten przypadek jest przykładem „pozytywnego zaskoczenia” w onkologii. Mimo początkowo pesymistycznych rokowań osiągnięto najważniejszy cel jaki przyświeca leczeniu chorych na drobnokomórkowego raka płuca - długie przeżycie bez wznowy przy utrzymaniu możliwie najwyższej jakości życia.
Długofalowa korzyść:
Zastosowanie durwalumabu pozwoliło na utrzymanie kontroli choroby od listopada 2023 do maja 2025 roku, a chory pozostawał przez ten czas w bardzo dobrej formie.
Aspekt społeczny:
Przypadek ten pokazuje, że decyzja o zastosowaniu durwalumabu była słuszna i pozwoliła na uzyskanie kontroli choroby oraz powrót do aktywnego życia. W aspekcie społecznym uzyskanie tak dobrych rezultatów przy tak trudnym rozpoznaniu minimalizuje poczucie wykluczenia społecznego z powodu choroby, dając tym samym nadzieję kolejnym pacjentom, którzy będą zmagać się z uogólnionym, drobnokomórkowym rakiem płuca.
To opowieść o skutecznej terapii, w której potencjał terapeutyczny durwalumabu współgrał z automotywacją chorego do leczenia.