Sukces terapeutyczny i wieloletnie przeżycie w drobnokomórkowym raku płuca (DRP) w stadium uogólnionym z towarzyszącym zespołem niewłaściwego uwalniania wazopresyny (SIADH)
Prezentowany przypadek opisuje historię 70-letniego pacjenta z rozpoznanym drobnokomórkowym rakiem płuca (DRP) w stadium uogólnionym.
Wyjątkowość tej historii pacjenta polega na uzyskaniu ponad dwuletniej kontroli choroby przy bardzo dobrej tolerancji leczenia, mimo wystąpienia paraneoplastycznego zespołu SIADH (zespół niewłaściwego uwalniania wazopresyny).
Źródło fotografii: Adobe Stock
Wiek: 70 lat
Płeć: mężczyzna
Główne objawy: zmęczenie, objawy metaboliczne (SIADH)
Choroby współistniejące: nadciśnienie tętnicze, astma, SIADH w przebiegu uogólnionego DRP
Wywiad tytoniowy: 30 paczkolat (aktualnie niepalący)
Miejsce diagnostyki: szpital specjalistyczny
Pierwszy lekarz: specjalista chorób wewnętrznych
Diagnostyka i rozpoznanie
Początek drogi:
Pacjent zgłosił się do internisty z objawami narastającego zmęczenia. Kluczowym wyzwaniem diagnostycznym było współistnienie zespołu SIADH, który często towarzyszy rakowi drobnokomórkowemu jako zespół paraneoplastyczny.
Diagnostyka obrazowa:
22.05.2023
Badanie TK klatki piersiowej i nadbrzusza potwierdziło obecność zmian nowotworowych o charakterze uogólnionym.
Obraz endoskopowy:
Stwierdzono ucisk z zewnątrz na drzewo oskrzelowe, bez zmian egzofitycznych.
Rozpoznanie:
DRP
T4N2M1
Strategia terapeutyczna
Decyzja o wyborze ścieżki leczenia zapadła podczas wielospecjalistycznego konsylium (MDT). Biorąc pod uwagę wiek pacjenta (70 lat) oraz choroby współistniejące (astma, SIADH), zdecydowano się na schemat leczenia uznawany za odpowiedni dla chorych o podobnym profilu klinicznym.
Zastosowany schemat:
Chemioterapia:
4 kursy cisplatyny (wybranej ze względu na przekonanie o jej wyższej skuteczności w tym przypadku).
Immunoterapia:
Durwalumab - pacjent otrzymał aż 30 podań leku.
Uzasadnienie:
Wybór durwalumabu oparto o dane z badania CASPIAN, gdzie uzyskano wyraźną poprawę przeżyć całkowitych w 3-letnim okresie obserwacji przy zachowaniu dobrego profilu bezpieczeństwa - co u chorych w tym wieku stanowi jeden z najważniejszych czynników przy wyborze terapii.
Kluczowe momenty i przebieg terapii
1. Trwałość odpowiedzi:
Pacjent przeszedł przez intensywną fazę leczenia oraz długotrwałą immunoterapię podtrzymującą bez wystąpienia działań niepożądanych.
2. Skuteczność:
Uzyskano częściową odpowiedź (PR), co pozwoliło na powrót do względnej sprawności i dobrej jakości życia przez wiele miesięcy.
3. Zakończenie leczenia:
Po podaniu 30 dawek durwalumabu, w badaniu TK z dnia 04.08.2025, stwierdzono progresję choroby.
Konkluzja:
Przypadek ten wspiera tezę, ze podeszły wiek nie jest bezwzględną barierą w planowaniu i finalnie w zastosowaniu chemioimmunoterapii u chorych z uogólnionym drobnokomórkowym rakiem płuca. Kluczem do sukcesu było opanowanie objawów towarzyszących (SIADH) i konsekwentne stosowanie immunoterapii podtrzymującej.
Co wyróżnia ten przypadek?
Przede wszystkim determinacja w kontynuowaniu leczenia oraz preferencja metody, która pozwoliła na uzyskanie wieloletniego przeżycia w chorobie, której naturalny przebieg jest bardzo dynamiczny.
Pomimo progresji choroby, uzyskana dzięki schematowi CASPIAN odpowiedź na leczenie oraz czas jest trwania pozwala ocenić całkowite wyniki terapii jako ponadprzeciętne, szczególnie w kontekście bardzo złego rokowania z jakim związany jest drobnokomórkowy rak płuca. W przypadku planowania terapii u kolejnego chorego o zbliżonym profilu, zespół lekarski bez wahania wdrożyłby ten sam schemat postępowania.
Nowoczesna immunochemioterapia drobnokomórkowego raka płuca, w tym przypadku oparta o durwalumab, pozwala zmienić oblicze choroby - z rozpoznania rokującego bardzo źle na chorobę przewlekłą, która poddaje się kontroli - przy zachowaniu dobrej jakości życia.