Wyzwanie: metachroniczny rak płuca - od gruczolakoraka do skutecznej walki z drobnokomórkowym rakiem płuca (DRP)
Prezentowany przypadek opisuje 68-letnią pacjentkę, u której zdiagnozowano metachroniczne nowotwory płuca. Po skutecznym leczeniu radykalnym raka gruczołowego w 2023 roku, podczas regularnych badań kontrolnych wykryto drugi, niezależny proces nowotworowy o innej budowie histologicznej – raka drobnokomórkowego (DRP). Przypadek ten ilustruje skuteczność i zasadność nadzoru pooperacyjnego oraz potencjał immunochemioterapii w opanowaniu tego bardzo agresywnego typu raka płuca.
Źródło fotografii: Adobe Stock
Wiek: 68 lat
Płeć: kobieta
Powód zgłoszenia: regularna kontrola po leczeniu operacyjnym raka płuca lewego
Choroby współistniejące: nadciśnienie tętnicze, POChP, cukrzyca, nadczynność tarczycy (w stadium eutyreozy)
Wywiad tytoniowy: 30 paczkolat (aktywny palacz)
Stan sprawności: stabilny, pod stałą opieką specjalistyczną
Miejsce diagnostyki: szpital specjalistyczny
Wyniki badań:
PET-CT:
14.03.2023
TG klatki piersiowej
14.03.2023
PET-CT
25.07.2024
RTG klatki piersiowej
10.09.2024
Diagnostyka
Pierwszy nowotwór (2023):
U pacjentki rozpoznano raka gruczołowego (adenocarcinoma) płuca lewego w stopniu zaawansowania IB. Zastosowano leczenie operacyjne (radykalne), po którym pacjentka pozostawała w regularnej obserwacji.
Wykrycie drugiego procesu (10.09.2024):
Podczas kontrolnego badania TK klatki piersiowej i nadbrzusza stwierdzono nową, niepokojącą zmianę o innej charakterystyce radiologicznej.
Rozpoznanie histopatologiczne:
Rak drobnokomórkowy płuca (DRP) – nowotwór metachroniczny o agresywnym przebiegu.
Wyzwanie kliniczne:
Konieczność wdrożenia intensywnego leczenia u pacjentki z POChP, cukrzycą i aktywnym nałogiem tytoniowym, która niedawno przebyła leczenie radykalne innego typu nowotworu płuca.
DRP
T4N2M0
Strategia terapeutyczna: realizacja planu radykalnego
Decyzja o wdrożeniu leczenia systemowego zapadła podczas wielospecjalistycznego konsylium (MDT).
Zastosowany schemat:
1. Chemioterapia:
Podano 4 kursy chemioterapii opartej na karboplatynie. Wybór tego leku był podyktowany preferencją lekarza prowadzącego oraz profilem bezpieczeństwa u pacjentki z licznymi chorobami współistniejącymi (m.in. nadczynność tarczycy).
2. Immunoterapia:
Durwalumab – wdrożony w celu uzyskania trwałej kontroli nad agresywnym rakiem drobnokomórkowym.
3. Ekspozycja na leczenie:
Do chwili opracowania tego przypadku, pacjentka otrzymała 15 podań durwalumabu.
Kluczowe momenty i odpowiedź na leczenie
Tolerancja:
U pacjentki nie wystąpiły żadne działania niepożądane, mimo kontynuowania palenia tytoniu i obecności chorób metabolicznych.
Odpowiedź na leczenie:
Uzyskano częściową odpowiedź (PR), co przy raku drobnokomórkowym jest wynikiem bardzo satysfakcjonującym i dającym szansę na długotrwałą stabilizację.
Status aktualny:
Pacjentka kontynuuje terapię podtrzymującą durwalumabem. Ostatnie badanie TK z sierpnia 2025 r. potwierdza skuteczność leczenia. Kolejny punkt kontrolny zaplanowano na listopad 2025 r.
Konkluzja:
Ten przypadek pokazuje, że pacjent po leczeniu operacyjnym jednego nowotworu płuca jest w grupie wysokiego ryzyka wystąpienia kolejnego, niezależnego ogniska o innej histologii. Systematyczna kontrola TK pozwoliła na wykrycie DRP w fazie umożliwiającej skuteczną terapię.
Zastosowanie durwalumabu w połączeniu z chemioterapią pozwoliło na uzyskanie stabilizacji choroby. Wybrany schemat okazał się optymalny pod względem skuteczności i bezpieczeństwa.
W przedstawionym przypadku szczególnie istotne okazało się nie tylko skuteczne opanowanie drugiego nowotworu, lecz także brak toksyczności terapii u pacjentki obciążonej POChP i cukrzycą. W sytuacji kwalifikacji osoby o zbliżonym profilu klinicznym prawdopodobny byłby wybór analogicznego postępowania terapeutycznego, co odzwierciedla utrwalone zaufanie do stosowanych strategii leczenia w tej grupie chorych.
To historia o skuteczności nowoczesnych protokołów immunoonkologicznych, które dają drugą szansę pacjentom walczącym z kolejnym wyzwaniem nowotworowym w krótkim odstępie czasu. Wykorzystanie durwalumabu pozwoliło na skuteczne „wyciszenie” agresywnego procesu nowotworowego i uzyskanie satysfakcjonującego efektu klinicznego.