Od ciężkich powikłań do całkowitej regresji choroby
w leczeniu drobnokomórkowego raka płuca (DRP)
w stadium uogólnionym
Prezentowany przypadek opisuje 65-letnią pacjentkę z rozpoznanym uogólnionym rakiem drobnokomórkowym płuca (DRP). Opisany przebieg kliniczny leczenia wskazuje na to, że konsekwencja w prowadzeniu leczenia wspomagającego oraz nowoczesna immunochemioterapia pozwalają przezwyciężyć krytyczne pogorszenie stanu zdrowia na początku drogi, prowadząc do całkowitego ustąpienia zmian nowotworowych.
Wiek: 65 lat
Płeć: kobieta
Główne objawy:
kaszel, zmęczenie, nawracające infekcje, płyn w opłucnej
Choroby współistniejące:
nadciśnienie tętnicze, zaburzenia lipidowe, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa
Wywiad tytoniowy:
30 paczkolat (aktualnie niepaląca)
Stan sprawności:
wyjściowo z objawami wymagającymi codziennych interwencji
Wyniki badań/diagnostyka obrazowa:
Badanie TK klatki piersiowej z objęciem nadbrzusza
10.07.2024
Rozpoznanie:
DRP
T4N3M1a
Wyzwania początkowe
Wstępne podejrzenie:
Nieprawidłowości w badaniu RTG klatki piersiowej oraz obecność płynu w jamie opłucnowej.
Wyzwania kliniczne:
Zespół prowadzący obawiał się wystąpienia niewydolności wielonarządowej. Dużą wątpliwość budziła konieczność intensywnego nawadniania (wymaganego przy podawaniu cisplatyny) w obliczu nawracającego, obfitego wysięku w opłucnej.
Strategia terapeutyczna: walka o skuteczność
Pomimo wysokiego ryzyka powikłań, zdecydowano o włączeniu najskuteczniejszego dostępnego schematu leczenia systemowego.
Zastosowany najskuteczniejszy schemat:
Immunochemioterapia: Skojarzenie durwalumabu z cisplatyną i etopozydem
Uzasadnienie: Wybór durwalumabu oparto na dostępnych danych z badania CASPIAN, dotyczących 3-letniego przeżycia całkowitego (OS), a cisplatynę wybrano ze względu na jej wyższą skuteczność w opinii zespołu prowadzącego.
Kluczowe momenty przypadku
Przebieg leczenia był trudny, szczególnie po pierwszej dawce.
Kryzys:
Gwałtowne pogorszenie stanu ogólnego, znaczny spadek wydolności fizycznej, utrata masy ciała oraz wystąpienie pancytopenii.
Interwencja:
Wdrożono intensywne leczenie objawowe, zwiększono nawodnienie i skrupulatnie monitorowano stan chorej.
Odpowiedź na leczenie:
Dzięki szybkiej reakcji zespołu, powikłania nie nawróciły przy kolejnych podaniach, a pacjentka zaczęła błyskawicznie odpowiadać na leczenie onkologiczne.
Wynik terapeutyczny
- Odpowiedź na leczenie:
Uzyskano całkowitą regresję choroby (CR) wszystkich zmian nowotworowych w badaniach obrazowych - Trwałość sukcesu:
Ostatnie badanie TK z dnia 25.09.2025 potwierdza utrzymywanie się stanu całkowitej regresji choroby - Jakość życia:
Pacjentka po przejściowych trudnościach wróciła do dobrej formy, a objawy choroby całkowicie ustąpił
Podsumowanie i wnioski:
Ten przypadek jest przykładem „pozytywnego zaskoczenia” w onkologii. Mimo początkowo mało optymistycznych rokowań i ciężkich powikłań hematologicznych, udało się osiągnąć cel najwyższy – całkowite ustąpienie nowotworu.
Klucz do sukcesu:
Indywidualne podejście, odwaga w kontynuowaniu terapii mimo toksyczności oraz siła durwalumabu w I linii leczenia DRP.
Wniosek lekarza prowadzącego:
Początkowe wątpliwości co do stanu sprawności pacjentki nie potwierdziły się w dłuższej perspektywie. Przy ponownej kwalifikacji wybrano by ten sam schemat, wiedząc, jak spektakularną odpowiedź można uzyskać.
To historia o nadziei, która niespodziewanie pojawia się tam, gdzie początkowo widoczne było jedynie ryzyko niewydolności wielonarządowej. Dziś pacjentka żyje bez widocznych cech nowotworu.